تفاوت قیمت لحظهای صندوق ETF با NAV آن چیست؟
۲۸ مرداد ۱۴۰۵
سایر مقالههای سطح پیشرفته
چکلیست انتخاب صندوق مناسب برای تازهواردها
پیش از خرید اولین واحد صندوق، مرور یک چکلیست ساده میتواند از تصمیمهای عجولانه یا نامتناسب با شرایط شخصی جلوگیری کند؛ این چکلیست جایگزین مشورت با متخصص یا بررسی دقیقتر نیست، فقط یک نقطه شروع منظم است. قدم اول، مشخص کردن ریسکپذیری و افق زمانی شخصی است: آیا این پول ظرف چند ماه آینده لازم میشود یا برای چند سال کنار گذاشته شده؟ آیا تحمل افت موقتی چند درصدی ارزش سرمایه را دارید یا نه؟ پاسخ به این دو سؤال، دامنه صندوقهای مناسب (درآمد ثابت، مختلط، سهامی یا طلا) را محدودتر میکند. قدم دوم، آماده کردن پیشنیازهای اداری است: داشتن کد سجام معتبر و افتتاح حساب نزد یک کارگزاری با معیارهایی مثل کارمزد و کیفیت پنل معاملاتی. قدم سوم، مقایسه چند صندوق همگروه (نه فقط یکی) بر اساس بازدهی چند بازه زمانی مختلف (نه فقط یک هفته اخیر)، کارمزد مدیریت، حجم دارایی تحت مدیریت (AUM)، و سابقه صف ابطال آنهاست. قدم چهارم، بررسی رسمی و معتبر بودن صندوق از طریق امیدنامه و اطلاعات منتشرشده در منابع رسمی بازار سرمایه است، پیش از وارد کردن هرگونه اطلاعات یا وجه. قدم پنجم، شروع با مبلغی که از دست دادن موقت آن (در صورت افت بازار) به تعادل مالی روزمره آسیب نمیزند؛ افزایش تدریجی سرمایهگذاری، بعد از آشنایی عملی با رفتار واقعی یک صندوق، معمولاً منطقیتر از ورود یکباره با کل سرمایه است.
همبستگی بین صندوقها و اهمیت آن در تنوعبخشی پرتفوی
همبستگی (Correlation) عددی بین منفی یک و مثبت یک است که نشان میدهد حرکت ارزش دو دارایی تا چه اندازه همجهت است. همبستگی نزدیک به مثبت یک یعنی دو دارایی معمولاً همزمان بالا یا پایین میروند؛ همبستگی نزدیک به منفی یک یعنی رفتار آنها معمولاً برعکس هم است. صندوقهای سهامی معمولاً همبستگی بالایی با یکدیگر و با روند کلی بازار بورس دارند؛ اگر پرتفوی سرمایهگذار فقط از چند صندوق سهامی مختلف تشکیل شده باشد، در واقع تنوع واقعی چندانی ندارد، چون همه آنها معمولاً همزمان تحت تأثیر یک عامل مشترک (روند کلی بازار سهام) قرار میگیرند. ترکیب داراییهایی با همبستگی پایینتر نسبت به هم، مثل کنار هم قرار دادن صندوق سهامی و صندوقی با پشتوانه طلا، معمولاً نوسان کلی پرتفوی را کاهش میدهد، چون افت یک دارایی میتواند با ثبات یا رشد دارایی دیگر تا حدی جبران شود.
نسبت شارپ چیست و چرا فقط به بازدهی بالا نباید توجه کرد؟
نسبت شارپ (Sharpe Ratio) معیاری است که بازدهی یک صندوق را نسبت به میزان ریسکی که برای کسب آن بازدهی متحمل شده، میسنجد. فرمول کلی آن، بازدهی مازاد صندوق (بازدهی صندوق منهای نرخ بازده بدون ریسک) تقسیم بر انحراف معیار بازدهی آن صندوق است. دو صندوق میتوانند بازدهی اسمی یکسانی داشته باشند، اما نوسان (ریسک) بسیار متفاوتی را برای رسیدن به آن بازدهی تجربه کرده باشند. صندوقی که با نوسان کمتر به همان بازدهی رسیده، نسبت شارپ بالاتری دارد و از این نظر «کارآمدتر» عمل کرده است. استفاده از نسبت شارپ در کنار بازدهی خام، به سرمایهگذار کمک میکند صندوقهایی را که بازدهی بالایشان صرفاً محصول ریسکپذیری بیشازحد بوده، از صندوقهایی که با مدیریت ریسک منطقی به بازدهی خوب رسیدهاند، تفکیک کند.